پرستو parastoo

 

نشانه اي از غيب

برخي از اعمال است كه نشانه است و اين نشانه ها پيام هايي هستند كه اگر به خوبي درك شود و به درستي به واكنش نشان داده شود مي تواند زندگي آدمي را از اين رو به آن رو بر گرداند. نشانه ها همه جاست و مي توان به آساني با آن ارتباط بر قرار كرد. هر نشانه بيان از راه و چاهي است. در قديم مردم بر اين باور بودند كه صداي كلاغ نشانه مرگ است و نياز صداي جغد خرابه نشين خبر از امر ناخوش و ناپسندي دارد كه ارتباط به نابودي هستي و يا عمران و آباداني دارد. صداي كبوتر صداي صلح و خبر خوش است . اين ها نشانه هايي است كه مردم بدان باور دارند و با آن تفال و يا تطير مي زنند. در قرآن آمده است كه قوم يهودي و نيز قبطيان مصري به حضرت موسي (ع) تطير مي زدند و مي گفتند : از زماني كه تو آمده اي زندگي ما به هم ريخته و بدبختي و بي چارگي به ما روي آورده است.


اين گونه نشانه ها و يا بهره گيري از نشانه در همه اقوام وجود داشته و دارد. البته اين گونه نيست كه همه نشانه ها درست باشد و يا تفسير و تعبير ما با واقعيت هماهنگ و سازوار گردد ولي از آن جايي كه گفته اند تا نباشد چيزكي مردم نگويند چيزها ؛ بايد پذيرفت كه اين مساله ريشه از واقعيت و امر درستي دارد هر چند كه برخي به جهت جهل و ناداني و عدم اطلاع كافي و وافي نمي توانند به معناي درست نشانه ها برسند. با اين همه اين مسائل و امور هيچ از ارزش نشانه ها نمي كاهد و آن را بي ارزش و بي اعتبار نمي سازد. از اين روست كه قرآن از جهان هستي و حتي از آموزه هاي و گزاره هاي كتبي خود به نشانه و آيات ياد مي كند و آن را نشانه اي به سوي حق و حقيقتي به نام خدا مي داند.


يكي از نشانه ها را امروز مطرح مي كنم تا بدانيم كه چگونه خدا و پيامبرش خواسته اند تا جايگاه اميرمومنان را بازشناسند و خلق گريزان را به راه آورند. در سوره مجادله دستوري است كه خداوند به مومنان و مسلمانان مي دهد. در آن جا آمده است كه اگر مي خواهيد با پيامبر (ص) در گوشي سخن بگوييد و نجوا كنيد بايد پيش از اين كار صدقه اي بدهيد.


اين حكمي است كه موجب شد تا كم تر مردمان وقت و بي وقت مزاحم رسول الله (ص) شوند. زيرا برخي براي نجوا كردن و در دل كردن وقت و بي وقت مزاحم آن حضرت (ص) مي شدند و حتي گفته شده كه يكي از ايشان ( ظاهرا ابوهريره چنان كه خودش گفته است) براي خوردن ناهار و غذاي مجاني و بي زحمت به عنوان پرسش و پاسخ پس از نماز همراه آن حضرت مي شد تا به درخانه مي رسيد و مهمان او مي شد و تا وقت زيادي هم مي نشست و مزاحم آن حضرت مي شد به طوري كه زندگي آن حضرت به اين طريق مختل مي شد. خداوند در اين آيه و آيات ديگري مي كوشد تا كمي از رنج آن حضرت بكاهد. اين گونه شد كه كم تر كسي به سراغ آن حضرت مي آمد. مي گويند در مدتي كه اين آيه و حكم آمده بود هيچ كسي حاضر نشد تا صدقه اي بدهد و به ديدار آن حضرت بشتابد و با آن حضرت در دلي كند. تنها كسي كه اين كار را كرد حضرت اميرمومنان بود كه اين كار را كرد و با پرداخت صدقه به ديدار آن حضرت شتافت و با او نجوا كرد. اين حكم به زودي به علت كوتاهي مردمان بر داشته شد و خداوند در همان سوره ضمن سرزنش مردمان و مومنان حكم را نسخ و الغا مي كند. اين گونه مي شود كه اين حكم و دستوري الهي و قرآني مي شود كه در ازل و ابد تنها يك نفر (اميرمومنان عليه السلام ) بدان عمل مي كند و هيچ كسي ديگري از اين نعمت برخوردار نمي گردد. اين يكي از نشانه ها براي اهل خرد است. نشانه اي از غيب است كه بايد از آن بهره جست و دريافت كه چه كسي واقعا و براي خدا گام بر مي دارد و هيچ تلاش و كوشش او جز رضاي خدا نيست . كسي كه در عمرش پاك مانند و گرد ظلم بر او ننشست. چه ديگران بت پرستاني بودند كه مصداقي از عنوان عام ظلم است و عهد الهي امامت و رهبري امت به كساني كه اهل ستم بوده اند نمي رسد : لاينال عهدي الظالمين

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۱٥ اسفند ،۱۳۸٥ - خلیل منصوری