پرستو parastoo

 

ترازویی برای خودشناسی

خودشناسی راه های زیادی دارد. یکی از راه های آن، مراجعه به قلب است. کسی که می خواهد بداند که آدم خوبی است می تواند با مراجعه به قلب خود این معنا را به دست آورد؛ زیرا اگر آدم خوبی بود، کارهای خوب را دوست می دارد و به انسان های خوب محبت می ورزد. وگرنه اگر نیکوکاران را دوست نمی دارد و بدکاران را دوست می دارد، بداند که آدم خوبی نیست. انسان اصولا با محبت و دشمنی شناخته می شود، چون ایمان و دین چیزی جز محبت و بغض نیست. انسان اگر چیزی را دوست می دارد در حقیقت به آن چیز ایمان دارد و اگر از آن بیزار است و بغض و کینه نسبت به آن چیز دارد، نشان می دهد که به مخالف آن علاقه مند است و به آن ایمان دارد.

بنابراین برای این که شخص از وضعیت خود آگاه شود و بداند که از اهل نیکان یا بدان است می تواند به خودش مراجعه کند و با ترازوی دقیق قلب دریابد که در بهشت است یا دوزخ به سر می برد؛ زیرا انسان صنعت و سازه اعمال خودش است که به نیات باطنی و ایمان خود آن را رنگ آمیز می کند و بدان معنا و مفهوم می بخشد. اگر در این سازه ای که با خود به آخرت می برد، دوستی و عشق به خوبان و نیکان باشد، با نیکان در بهشت خواهد بود و اگر نسبت به نیکان بغض و کینه دارد و نسبت به اهل گناه و بدکاران تمایل و گرایش ، می بایست بداند که در دوزخ با ایشان هم نشین و همسفره است.

اما باقر (ع) این روش خودشناسی را بیان داشته و می فرماید: اذا اردت ان تعلم ان فیک خیرا فانظر الی قلبک فان کان یحب اهل طاعه الله و یبغض اهل معصیته ففیک خیر، والله یحبک؛ وان کان یبغض اهل طاعه الله و یحب اهل معصیته فلیس فیک خیر و الله یبغضک و المرء مع من احب؛ هرگاه خواستی بدانی که در تو خیری هست ، به دلت بنگر. اگر فرمانبرداران خدا را دوست می دارد و با نافرمانان خدا دشمن است در تو خیری هست و خدا تو را دوست می دارد ولی اگر فرمانبرداران خدا را دشمن می دارد و نافرمانان را دوست می دارد تو خیری نیست و خدا تو را دشمن می دارد. آدمی با کسیاست که او را دوست می دارد.(کافی ، ج 2 ،ص 126)

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۳ بهمن ،۱۳۸۸ - خلیل منصوری