عاشورا، معجزه ماندگار

امام معصوم(ع) انسان کامل ، خلیفه الهی و حجت خداوندی است. ربوبیت طولی وی همانند ربوبیت طولی پدر و مادر و به مراتب و درجاتی بسیار فراتر از آن است. اگر پدر و مادر به ربوبیت طولی خود مالک و در مقامی بلند پس از مرتبه الهی می نشینند و پس از وجوب عبودیت الهی ، احسان به ایشان فرمان و حکم نخست خداوندی است و بر انسان است به همین ربوبیت طولی از او اطاعت کنند و ولایت او را بپذیرند و در حق ایشان دعا کنند و اطاعت بی چون و چرای وی را جز در عصیان خداوند و شرک به او بپذیرند و همواره به سپاس و ستایش پدر و مادر خویش اهتمام ورزند؛ زیرا ایشان " کما ربیانی صغیرا" در کودکی او را پرورانده و ربوبیت کرده اند، امام معصوم (ع) نیز ربوبیت طولی همه هستی را به حکم خلیفه الهی بودن در همه زمان ها و در همه امور به عهده دارند؛ از این روست که می بایست از ایشان اطاعت فراتر از اطاعت و ولایت پدر و مادر داشت به حکم آن که " النبی اولی بالمومنین من انفسهم " ولایت معصوم از خود مومن بر جانش نیز اولی تر و افزون تر است. پس فرمان ایشان امری ثابت و پذیرش آن بی چون و چرایی لازم است. پس اگر حکم کند که در تنور فروزان در آید می بایست اطاعت کند که پذیرش آن همانند در آمدن ابراهیمی در آتش است که از آن جان به سلامت در آید و حکم معصوم (ع) آن را سرد و سلامت کند.

ادامه مطلب

/ 0 نظر / 5 بازدید